Jonkies tellen ook mee!

Door Susanne Scholten Linde, vormgever.

Ik was als stagiaire een jonkie en ben nu als collega nog steeds een ‘ukkie’ in dit bedrijf. Maar dit zie ik zeker niet als nadeel. De oudste is de wijste, gezien zijn ervaring en vakmanschap. De jongste heeft ook een voordeel: die is de slimste. Het laatst opgeleid en op de hoogte van de nieuwste snufjes. Juist een samenwerking tussen die twee leidt tot onwijs creatieve en innovatieve ideeën. De jongste en oudste hebben elkaar veel te leren. Dat heb ik in ieder geval zelf wel gemerkt bij Artica. Want hoewel ik nog hartstikke jong ben, word ik nooit behandeld als ‘het meisje dat net komt kijken’.

Ik weet nog goed dat Artica me belde dat ik mocht komen stagelopen. Het eerste wat ik dacht was: “Shit, nu denken ze dat ik ook écht iets kan...” Nu, een paar jaar later, loop ik nog steeds bij Artica, maar niet meer als stagiaire. Met 21 jaar ben ik de jongste collega. Toch voel ik me geen jonkie. Oké, mijn weekenden zien er misschien iets anders uit dan die van mijn oudere collega’s. En onze interesses zijn soms niet helemaal hetzelfde. Maar als het om het werk gaat, ben ik niet anders dan andere collega’s. Ik werk voor A-merken, heb supertoffe collega’s én ben een dag in de week gedetacheerd bij een internationaal opererend bedrijf.

Help!

Tijdens mijn studie Grafische Vormgeving in Zwolle vond ik eigenlijk alles wel prima. Ik deed wat ze van me vroegen, verwoordde alles in mooie verhaaltjes en doorliep vrijwel fluitend mijn studie. Tot het moment dat ik stage moest lopen: dan moet je echt laten zien wat je kunt. Dat is wel even andere koek! In mijn directe omgeving hoorde ik veel positieve verhalen over Artica. Gezellige collega’s, uitdagende opdrachten en genoeg leermogelijkheden waren veelgenoemde voorbeelden. Ik moet wel eerlijk bekennen dat ik ondertussen dacht: “Dit is veel te hoog gegrepen voor dat meisje uit Rossum.” Maar niet geschoten is altijd mis. Wat was nou het ergste dat me kon overkomen? Hooguit een nee of geen antwoord? Dus stuurde ik mijn sollicitatie op, kwam ik op gesprek en ging het balletje rollen...

Gewoon doen

Een paar weken later kwam het telefoontje. Ik kon beginnen als stagiaire, yes! Artica gaf mij vanaf het begin mee om mijn eigen mening te vormen en zelf na te denken. Dit leerde mij om op mijn eigen nieuwsgierigheid te vertrouwen en niet argeloos te doen wat anderen me vertellen. Als stagiaire vond ik dit best spannend. Wat als ik iets fout doe of zeg? Doordat collega’s vertrouwen toonden, verdween deze angst gelukkig al snel. In het begin was het voor mij wel wennen. Dat ik wist wat ik wilde, was niet genoeg. Ik moest het ook zeggen, mijn ideeën uitspreken. Gewoon dóén heeft me het meest geholpen. Vanaf het begin werd ik betrokken bij creatieve sessies en grote projecten. Ik kreeg zelfs verantwoordelijkheid voor mijn éigen klanten.

Detachering

Momenteel zit ik een dag in de week gedetacheerd bij ForFarmers (een internationaal opererende voeronderneming én marktleider in Europa). Artica en ForFarmers liggen qua bedrijf en cultuur ver uit elkaar. Een relatief klein bedrijf versus beursgenoteerde onderneming met een miljardenomzet. Korte lijnen versus hiërarchie. Maar ook bij zo’n grote organisatie zijn we als Artica op onze plek om te ondersteunen. Dat ik echt iets kan toevoegen in een bedrijf als ForFarmers met mijn ideeën en ontwerpen geeft natuurlijk een goed gevoel. Alle verschillen fascineren me juist ook. Ik vind het leuk dat ik gevarieerde werkervaring op kan doen bij verschillende opdrachtgevers. Regelmatig wissel ik van werkzaamheden en omgeving. En het leuke aan ForFarmers zijn de vele contacten met collega’s door heel Europa. Mijn wereld wordt hier letterlijk groter van.

Vertrouwen tonen

Uiteindelijk ben ik heel blij dat ik na mijn stage altijd contact heb gehouden met Artica, en tijdens mijn afstuderen alvast hier mocht werken. Dat kon ik prima combineren, omdat ik toen veel vrij was. Ik leerde veel van mijn collega’s, kon bij ze terecht voor advies en werkte ondertussen aan leuke opdrachten. Als jonkie mocht ik bijvoorbeeld al veel meewerken aan grote opdrachten voor Zuivelhoeve en Vivera. Het leuke aan zulke klanten is dat je een bedrijf echt leert kennen en dit moet doorvertalen naar middelen, zoals een advertentie. Bij deze opdrachten werkte ik nauw samen met collega Hilbert (ook ooit als stagiaire begonnen, maar nu art director). Ik vond het fijn dat hij me altijd direct vertrouwen gaf en dat ook volstrekt logisch vond. Terwijl ik toen zelf dacht: “Oh god, hoe ga ik dat doen?” Juist zijn nuchtere woorden van “Ach dat komt wel goed, dat lukt jou wel” gaven veel vertrouwen. In combinatie met zijn goede feedback heb ik inderdaad gemerkt dat het altijd wel goed komt. Ik kon na mijn afstuderen zelfs fulltime aan de slag bij Artica!

Creativiteit ontplooien  

Als ik terugkijk ben ik heel blij dat het zo gelopen is en dat ik de keuze heb gemaakt om nog geen vervolgstudie te kiezen. Ik ben van mening dat je creativiteit niet per se verbetert door meer tijd in de studiebanken door te brengen. In ieder geval werkt dat niet voor mij! Op school leer je van jongs af aan om feitjes uit je hoofd te leren. Je neemt alles voor lief en gaat in hokjes denken. Maar juist als je daarvan los komt, creëer je innovatieve en creatieve concepten. Doordat je op een andere, fantasievolle en onafhankelijke manier gaat denken. En dan kom je erachter wat je echt leuk vindt en waar je eigenlijk goed in bent. Daarom mijn advies aan alle studenten en andere ‘jonkies’: laat je vooral niet van de wijs brengen door onzekerheid. Een risico nemen gaat vaak hand in hand met falen. Maar als je het daarom maar niet doet, doe je jezelf tekort. Ga aan de slag met je ideeën, wees proactief én wees vooral niet bang om uit de toon te vallen. Als je jezelf maar laat horen. Dan is ook duidelijk wat jou uniek maakt.