The essential aspect of creativity is not to be afraid to fail

Door Kylie Leussink, junior copywriter

Zo’n anderhalf jaar geleden zette ik letterlijk en figuurlijk mijn eerste stap binnen Artica. Met zweethandjes, knikkende knieën en een mager portfolio deed ik een gooi naar mijn allereerste stageplaats. Ik had geen idee hoe het er in een reclamebureau aan toeging. Naast mijn werk in de huishouding had ik nul ervaring in werken. Een sollicitatiegesprek had ik nog nooit gevoerd. Toen ik na een half uur weer buiten stond, had ik het idee dat ik het – als groentje – volledig had verknald. Toch kreeg ik na een paar weken een positief telefoontje. Mijn dag kon niet meer stuk: ik mocht stagelopen bij Artica.

De eerste weken waren wennen. Al snel merkte ik dat het werkveld compleet anders is dan mijn opleiding. Op school leerde ik wat goed en fout is. Van goed moest je blij worden, van fout moest je balen. En dat deed ik. Ook al werkte ik heel hard aan een project, soms kreeg ik toch ‘maar een zesje’. Dat maakte mij onzeker. Als perfectionist had ik geen tijd om fouten te maken… ik wilde gewoon die tien halen. En hier liep ik tegenaan bij Artica. Bij een opdracht had ik genoeg ideeën, maar ik durfde ze niet te delen. Want wat als het fout was?

“The essential aspect of creativity is not to be afraid to fail”

Het leek wel voorbestemd toen ik tijdens een updatemoment mijn frustratie met begeleider Brahma besprak en dit bord achter ons hing. En dat zette me aan het denken. Als ik nooit fouten zou maken, zou ik ook nooit leren hoe ik het goed kon doen. Ik had het juist nodig om fouten te maken. Dat maakte mij niet een mindere student.

Echte ontwikkeling

Terwijl het op school bestraft zou worden, was fouten maken het beste wat ik bij Artica leerde. Ik ontwikkelde me op een manier zoals ik dat op school nooit had kunnen doen. Op school kreeg ik een lager cijfer door het maken van fouten, bij Artica werd ik juist aangemoedigd om alles te delen. De angst voor fouten die ik in de eerste twee jaar van mijn opleiding had ontwikkeld, verdween. Niks ten nadele van school. Maar tijdens de eerste twee jaar van mijn opleiding had ik enkel de basis gelegd. Wist ik hoe ik moest vormgeven. Foto’s kon bewerken. Of waar ik de komma’s en punten moest plaatsen. Heel belangrijk, maar dat bracht mij niet waar ik nu sta. Pas met de zweethandjes en knikkende knieën begon het échte leerproces.

Terug in de schoolbanken

Inmiddels zit ik alweer bijna een jaar in de schoolbanken. En heb ik ook mijn eerste zesje weer binnen, omdat er veel fout was. Natuurlijk is dit nog steeds heel frustrerend. Ik ga gewoon liever voor die tien. Maar ik weet nu dat ik deze fouten nodig heb. Het maakt mij creatiever en ruimdenkender. En het helpt me in het werk dat ik nu naast mijn studie nog doe bij Artica. Advertentieteksten schrijven, social media content bedenken... het mooie is dat daarin geen goed en fout bestaat. Hooguit een ‘beter om het doel te bereiken’.

Over een paar maanden studeer ik af en ga ik nooit meer zesjes krijgen. En ondanks dat ik nu weet dat fout helemaal zo slecht niet is, vind ik dit heerlijk!